مشکل شق شدن آ.ل.ت تناسلی (نعوظ)

مشکل شق شدن آ.ل.ت تناسلی بخشی از زندگی است. یعنی شق کردن آ.ل.ت تناسلی دشوار است یا نمی توان در مدتی که آدم میل جنسی احساس می کند آ.ل.ت را شق نگهداشت. همۀ مردها هر از گاهی با مشکل شق کردن مواجه می شوند. اغلب مشکل شق شدن آ.ل.ت وقتی بروز می کند که با دیگری همخوابگی داریم ولی این مشکل گاهی نیز هنگام خود ارضاعی بروز می کند. وقتی مشغول همخوابگی هستیم اغلب میزان شق بودن آ.ل.ت کم و زیاد می شود. آلت ممکن است مدتی شق نباشد و بعداً دوباره شق شود. گاهی اوقات هم اصلاً شق نمی شود.

برای شق شدن آ.ل.ت در درجۀ نخست باید میل جنسی وجود داشته باشد. همچنین مهم است که آدم اِسترس نداشته باشد و آرام باشد. نگرانی، اِسترس و توقع عمل جنسی عالی می تواند فرد را عصبی طوری که این بنوبۀ خود باعث شود شق کردن و شق نگهداشتن آ.ل.ت مشکل تر شود. برای بسیاری از مردان تجربۀ شق ناقص بسیار ناراحت کننده است. آنها ممکن است نگران باشند که مبادا دوباره تکرار شود، که باعث می شود جسم عصبی شده و شق کردن دشوار شود. این به یک دور باطل تبدیل می شود.

دشواری شق شدن آ.ل.ت هم علت های پزشکی و هم علت های روحی و فرهنگی دارد. بیماری های قلب و عروق، مغز و اعصاب و غدد درونریز چند مثال برای علت های پزشکی هستند. همین امر در مورد برخی از داروها نیز صِدق می کند. اِسترس، اضطراب برای عمل جنسی عالی، مشکلات در روابط و افسردگی از عوامل عادی مشکل شق شدن آ.ل.ت هستند. پیش فرضها و ارزش های مربوط به چگونگی همخوابگی نیز تأثیر زیادی روی شق شدن آ.ل.ت دارند. اغلب مشکلات شق شدن آ.ل.ت ناشی از مجموعه ای از علت های پزشکی، فرهنگی و روحی است. گاهی اوقات یکی از این جنبه ها بارز تر است. درمان این مشکل می تواند دارویی، روانشناختی یا برمبنای اطلاع رسانی باشد. عادی ترین روش درمان تلفیقی از این شیوه هاست.

اگر فرد دارای شریک زندگی است، اغلب حرف زدن در مورد این مشکل کمک می کند. مشکل شق شدن آ.ل.ت نبایستی باعث شود آدم از داشتن یک زندگی جنسی فعال خودداری کند. می توان بدون شق کردن آ.ل.ت، مثلاً با بوسیدن، لمس کردن یکدیگر، خود رضاعی باهم یا از طریق عمل جنسی دهانی نیز همخوابگی کرد.

داروهای مختلفی وجود دارند که گفته می شود به مشکل شق شدن آ.ل.ت کمک می کنند. این داروها ممکن است بر روی شق شدن آ.ل.ت تأثیری داشته باشند ولی میل جنسی را افزایش نمی دهند. از اینرو میل جنسی شرط لازم کارکرد قرص است.

با تغییر عادات خود، مثلاً ترک دخانیات، خودداری از نوشیدن مشروبات الکلی و استروئیدهای آنابولیک،کاهش اِسترس در زندگی و داشتن نظارت بر قند خون برای افراد مبتلا به دیابت (مرض قند) نیز می تواند روی قدرت شق کردن آ.ل.ت تأثیر بگذارند.

آیا نعوظ صبحگاهی فایده‌ای هم دارد؟

تئوری‌هایی مطرح هست که ادعا می‌کند این پدیده به سلامتی آ.ل.ت کمک می‌کند. نعوظ باعث می‌شود که پوست بزرگ شونده آ.ل.ت، کشیده شود که در نتیجه رسیدن اکسیژن به آن را تسهیل می‌کند. رسیدن اکسیژن به پوست، منجر به شادابی و جلوگیری از فساد آن می‌شود. این در حالیست که نرسیدن اکسیژن کافی به پوست یکی از دلایل نارسایی نغوظ در مردان است.

یک تئوری جالب دیگر اشاره دارد به جلوگیری طبیعی از شب ادراری. به طور کلی دو نوع نعوظ وجود دارد: نعوض ذهنی و رفلاکس. نعوظ ذهنی در اثر تفکرات و تصورات تحریک آمیز است که توسط سیگنال‌های عصبی ساطع می‌شود. اما نوع دوم یا رفلاکس، ارتباطی با افکار تحریک آمیز ندارد و به طور غیر اختیاری و در اثر مثانه پر رخ می‌دهد. عصب‌هایی که نعوظ رفلاکس را کنترل می‌کنند با مثانه پر نیز تحریک می‌شوند. از آنجاییکه ادرار کردن در مردان با آ.ل.ت راست شده بسیار سخت است (امتحان کنید!)، تصور می‌شود که که نعوظ صبحگاهی عملاً مانع طبیعی بدن برای جلوگیری از ادرار است. هرچند که نتیجه این نظریه قابل ستایش است اما به نظر خیلی محتمل نیست زیرا بدن مکانیزم‌های متنوع و کاراتری برای جلوگیری از شب ادراری دارد.ش

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ده + بیست =